
Kònzaer
Een persoonlijke band met Schinderhannes, van de opera in 1968 tot de vertellersrol van Emile Seipgens.
In 1968 waerde d’n opera Sjinderhannes in de aope loch oetgeveurd in Hattem en waar ich dao es 21 jaorige getuuge van. Vanaaf det moment haet ut Sjinderhannes-virus mich neet meer verlaote!
Vanaaf 1971 lid van het Remunjs Mannenkoor maakde ich same mit mien Charlotte in 1975 de veersjtummige opera weer mit, es ruiverin en ruiver onger de onvergaetjlikke muzikale leijing van Jan Hupperts.
Jan Huyskens en Huub Graus vervolmaakde dit sjpektakelsjtök mit ein paar nuuje biejrolle. In 1980 kinde mich van ’t jonges klubhoes van sketjes waat ich op aovende veur de elders dee es beveurbeeld “Franse Pesjtoor” of “Köster”. Dao kwaam veur ut eers “Baer van Rolduc” oet de grote hood. Det höb ich mit väöl leefde en plezeer toen gebrach.
In 1982 hadde veer nog “Plons” op ein ponton oppe Maas, wo Vincent es duvel in de manj zo de Maas ingemieterd waerde. (Gelökkig mit ein dukersbrevet oppe tes!). In 1987 höb ich mit väöl enthousiasme in de zaal gezaete, wie ouch in 1995 omdet ich toen es bloemis de tied neet had om mit te doon.
In 2002 en 2009, opnuuj lid van het mannekoor, waar ich waal weer van de partie, zelfs mit ein paar zelfverzonne tekste.
Dit jaor bin ich verteller in de rol van Emile Seipgens!